Op weg naar Mora

De fles wijn is leeg… triester kan ik niet beginnen, Erik… Maar na deze culinaire dag vol keukenblunders volgt een rustige avond met vooral vuur. Het koelt af, we kletsen wat met de overburen en ik probeer een filmpje met de drone gemaakt naar mijn mobiel te sturen. Tevergeefs, de techniek en Jon zijn geen vrienden vanavond. Best ruk, hoe moeilijk kan het zijn? Nou, nogal dus. 

Half 12 geef ik het op en ook Saar vind het mooi geweest. De borstel door de bakkes en het licht uit. Nou ja, dat zou fijn zijn maar dan moeten de een paar graden noorderbreedte zakken. Feit blijft, ik vind het toch wel grappig. 

De dag van vertrek, we staan op, zetten thee en beginnen langzaam op te ruimen en in te pakken. Toch nog een praatje met de overburen ja… Echte Groningse, dus alles eindigt op ja…ja. Ik herken het, geen verrassing. We betalen onze schuld af bij de receptie en schudden Staf nog even ferm de hand. Leuke kerel, ook in het echt. 

Op naar Mora, 300km hoger. Als je Midsommerfest wilt meemaken dan is het hier het leukste volgens diverse bronnen. We gaan het beleven, maar eerst rijden. Värmlands län laten we achter ons en we rijden de provincie Dalarna binnen. Het land wordt grilliger en de bevolking dunner. Maar ook de autocultuur veranderd. Steeds meer omgekeurde auto’s met het 3hoekbord achterop. Ze zien er vaak stoer uit, maar met een gemiddelde snelheid van 30km/h is het toch sukkelen. Maar ook de verlichting past zich aan, bijna elke auto heeft 3 grote pitten op de bumper waar de gemiddelde vrachtwagenchauffeur nog scheel van jaloezie van gaat kijken. Niet gek, lange kronkelige wegen zonder enige vorm van verlichting. En blijft het zomers licht, in de winter net andersom. Verlichting zal een must zijn en met gemiddeld 1 inwoner per 65379 km² is verblinden van je tegenligger niet aan de orde. Ze zijn er gewoon niet. Het is bijna uitgestorven op de weg en toch rijdt de auto voor je keurig 91km/h. Ze hebben geen haast, en dat is met een flitspaal om de 3km ook niet handig. 

We zoeken koffie, maar dat is een uitdaging. Weinig volk en dus weinig coffeeshops. Gelukkig kan je hier kopen wat de naam doet vermoeden. Menig toerist is in Nederland de fout in gegaan tenslotte…of niet natuurlijk. 12 km verderop afslag, 2 km nog verder de binnenlanden in en daar is een oud treinstation met stoomtrein. We maken er een fika van. Koffie met wat lekkers. En ook hier weer de bevestiging van de mythe… Een te mooie dame die de bestelling opneemt. Saar kijkt naar mij en glimlacht. “Thuis eten he!” roept ze.

“Natuurlijk lief, maar soms is honger lekker!” Ze lacht en geeft mij een kus. Ik ben rijk!

Saar stapt over haar angstdrempel heen en gaat steeds meer Zweeds praten. De locals vinden dat leuk dat ze de moeite doet maar willen in Engels verder, maar dat wilt ze niet. Niet voor niks avond aan avond duolingo gedaan en lessen gevolgd. Ze doet het leuk, ben best trots.

Verder naar Mora, het pension wacht op ons. 

Het is eenvoudig, sleutel in een kastje met code en al snel liggen de tassen op bed. 1,4km verderop zijn terrasjes en ook hier…heerlijke koffie. Of was het nou bier?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.