Op weg naar Götenburg…

De dag begon nat. Nee, geen ongelukje in bed, al kom ik met mijn 55 dicht in de buurt van de risicogroep. Nee, buiten… Het komt met bakken uit de hemel. Geen zon te bekennen, het is grauw in Malibu. Net zo grauw als het hotel overigens. Mooi voor een op doorreis zijnde stel, niet als je denkt er 5 leuke dagen te kunnen slijten. Het is oud, uit de tijd en meer dan sleets. De eigenaar ziet het misschien niet meer of denkt ‘wat zal mij het, ze komen toch nooit meer terug.’
Aangekleed en het ontbijt opgezocht, best een uitdaging met 543 trappetjes, doorgangen en hoekjes. Maar gevonden en het viel nog niet tegen. De broodjes waren warm en de koffie nat, net als buiten. De plastic overkapping van het troosteloze verlaten terras maakt een hels kabaal onder druk van de regendruppels.
Saar is nog even bezig en zet ondertussen de tv aan. De verzadigde kleuren druipen van het scherm af, net als de zoetsappige liefde tussen de 2 hoofdrolspelers van de wat gedateerde speelfilm.
We gaan rijden, lopen duurt te lang tenslotte, en zitten al snel weer op de snelweg richting de Øresundbrug. Geen sun and fun, meer rain and complain…
En dan, over de brug en voor we 2x kunnen knipperen met onze ogen rijden we Zweden binnen. Het beloofde land, maar wel met een duur toegangskaartje. €64,- tol voor de brug, achteraf betalen en als je de brug niet mooi vond…jammer dan. Betalen, pannenkoek!
Koffie, trek in koffie en dus schuiven we de snelweg af en vinden een tentje. Saar mag aan de bak, ga maar Zweeds praten schat. Maar hmmm kak, de uitbater is van alles behalve Zweeds. Gezien de inrichting gokken wij dat hij Egyptische roots heeft, hij schat ons in voor Duitsers. Duitsers… Jammer, heel jammer. De voertaal is engels met accent.1 bak koffie en weer door. Duitsers…pfff
De lucht trekt open en na 300nogwat kilometer rijden we Götenburg binnen.
Natuurlijk kan ik als chauffeur de weg overal net niet en na 3 U-turns en 2 middelvingers van medeweggebruikers komen we bij het hotel aan, schadevrij. Tas op bed en de stad in. Lunch, Jon heeft honger en dan wordt hij crumpy.
Half uurtje lopen, even een beach-babe op de foto zetten en dan is het terrasjes-tijd met een heerlijke pasta met garnalen, mosselen en bier.
Ja, het kan slechter…
Ohja, ik vind de kunst knap kut hier.

 

 

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.