Stokholm by day…

Het hotel ziet er netjes uit, de lift is ietwat gedateerd maar werkt goed. Tenminste, als je op 3 drukt ga je eerst standaard van 0 naar -1 en dan uiteindelijk naar 3. Maar je komt waar je wezen moet, mooi toch?

Ik mag van mijn moeder nooit klagen…maar ik doe het toch. 

Godsamme teringjantje, wat een slecht ontbijt. Brood is droog. Nog droger dan dan dan weet ik veel. Gortdroog. De koffie was nog erger dan het vuile afwaswater dan de plaatselijke zeehondencrèche. Nee, de heerlijke bedden zijn snel vergeten. 

Op naar Downtown Stokholm, goeie cappu scoren en wandelen, winkelen en slenteren. Het lukt aardig, de cappu’s zijn snel gevonden en het winkelen gaat ons goed af. Saar heeft een stoere Stetson op haar bolletje en ik hou het bescheiden bij een T-shirt. Iets met verschil enzo. 

Kwart voor 12 zijn we bij de Avicii arena. Met de bolvormige gondel langs het railtje 85 meter de lucht in. De arena heeft een diameter van 110 meter, en langzaam kruipt hij omhoog. Ik kijk Saar aan en zet alvast de rugtas neer. Ik moet ineens denken aan mijn avontuur met Daphne van Asselt in de Euromast. Dat ding wiebelde en kraakte. Elke meter hoger voelde in mij meer en meer ellendig worden. En die gekke paal is hoog. Klotsende oksels en mijn ballen in mijn buik. Nu ook weer en Saar lacht. Kak, lekker dan… er staan wat Zweedse vrouwen en die kijken mij aan. “Yep, I’m a pussy…” , roep ik hard lachend. Saar stelt voor de foto’s te maken. Strak plan, ik zit tenslotte heerlijk op het bankje van het uitzicht te genieten. Hoe hoger we komen des te meer komt te bol op het gebouw ipv ernaast en al snel daalt alles in en voel ik mij wat beter. De blonde Zweedse steekt een duim op en roept, “proud of you!” Ze stelt voor een foto te maken en ik probeer mijn meest ontspannen gezicht tevoorschijn te toveren. De bol zakt en ik krijg moed om een praatje met haar aan te knopen. Als we beneden zijn is mijn lichaam weer als vanouds en met een John Wayne-pasje loop ik de hal uit. Hoogtevrees, tja…je hebt het of niet. Ik heb de light-versie, maar toch. 

Terug naar Gamla Stan, de oude stad. Pittoreske straatjes, kinderkopjes en 764357 souvenirwinkels en barretjes. De commercie draait ook hier op volle toeren. We laten ons verleiden en gooien nog wat kronen stuk. Ik koop een bijzonder cadeautje voor iemand thuis, maar kan daar niet zo veel over kwijt verder. Die persoon leest mee als een van mijn trouwe volgers. 

Had ik trouwens al gezegd dat het warm is in Zweden? Het land van de 2 meter sneeuw en de elanden? 

Trots met mijn mooie cadeau in de rugtas lopen we verder. Stokholm is groot, het is niet te bidden dat je het op je knieën moet kruipen. Dan ben je mooi genaaid. Om 7 uur pakken we maar weer eens een terrasje omdat de maag zich laat horen. Het is een achteraf straatje, ze hebben vega food en zo eten we sinds tijden de lekkerste Vegetarisk Rätt sinds tijden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.