Camp Grinsby, dag 2

Langs het meer achter ons loopt een pad, het kronkelt een beetje maar we krijgen een steeds mooier uitzicht op het meer en de 2 kleine onbewoonde eilandjes. Saar is happy, ze glimlachte van oor tot oor. En ja, dan ben ik ook heel blij.

Bij terugkomst gaat de vuurschaal in de fik en we maken een 1panshap in de Dutch oven. Wat een heerlijk ding is dat. Hij weegt wat maar je krijgt ook wat. Passanten kijken, keuren het goed en wensen ons eet smakelijk.

Het hielp, een beetje lief doen en nog een extra glaasje Baileys deed wonderen. Het vergeten kussen was al snel vergeten. Wel moest ik mijn kussentje inleveren, maar ach… spullen genoeg om een prop van te maken. Het vuur in de Vuurkorf brand lekker en zo komen we de avond wel door. Het is half 11 en de schemer zet nog niet in. Het is te merken dat we een paar breedtegraden hoger zitten. Zal het donker worden? Ben benieuwd… ik stuur een appie naar Edwin en hij roept dat het al aardig donker is in Nederland. Ik schiet nog wat plaatjes en om 11 uur is het nog niet donker maar wel bedtijd. 

Om half 1 moet de leeftijd weer duidelijk worden, even er uit voor een bezoek aan het buitenhokje. Ik zie dat het nog steeds niet echt donker is, het blijft een gek iets. Straks als ik met de motor nog 4 weken door Finland en Lapland ga krassen zal het nog erger zijn. Ik ga maar vast op zoek naar een Paris Hilton oogmasker. 

Om 5 uur doe ik mijn ogen open en de zon is al compleet op. Slaapzak over mijn kop en nog proberen wat slaap te pakken. Half 8 vraag ik of ze thee wilt en natuurlijk zal ze eens nee zeggen. 

Het ontbijt volgt en al snel gaan we na een afwasje en opruimbeurt de paden op en kiezen voor de 12km wandeling. Het begint kalmpjes, hier en daar een heuvel en die loop je aan de andere kant weer af. Maar het pad wordt smaller, het pad wordt eigenlijk een spoor en het spoor is na enige tijd aardig zoek. Gelukkig wel elke 50 meter een geel lintje aan de boom, dus we kruipen langzaam voort. Als we stemmen achter ons horen weten we dat we in ieder geval niet echt slecht gaan. Saar is er wel een beetje klaar mee en ik vind een gewoon wandelpad ook wel weer op zijn plek. Google, of wie dan ook hoort ons en weldra hebben we weer grint onder onze voeten. Het gele lintje wordt weer een bordje en die zegt nog 3,5km tot het eindpunt. Om devhoek staat een oude schuur met nog oudere landbouwwerktuigen, leuk maar ik kan mij geen landbouw voorstellen in de bossen. “KIJK, roept Saar…Kabouterhuisjes.” zomaar in de middle of nowhere. 

Het waren 12 leuke maar niet de makkelijkste kilometers. Maar goed, done and dusted! 

We rijden naar de buurtsuper 20km verderop en slaan in. Maar wijn? Nee, dat verkopen ze niet. De winkel om de hoek des te meer, een keuzestress-winkel.

Rioja in de pocket en naar huis…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.